Populatiebekostiging: I have a dream
Door Leo Kliphuis
Met de recente bezuinigingen op de huisartsenzorg, het verhogen van de eigen bijdragen voor de GGZ en de bezuinigingen van gemeenten op onder meer het algemeen maatschappelijk werk, neemt de druk op de eerste lijn toe.
Anders gezegd, meer 'lastige' consulten en minder mogelijkheden voor mensen oplossingen op maat te vinden.
Het is niet echt 'rocket science' om te bedenken dat crisismaatregelen zich opstapelen en kwetsbare groepen het fors zwaarder zullen krijgen. Niet mijn politieke keuze maar de democratische uitkomst van ons stemgedrag.
De politieke keuze voor bezuinigingen is wellicht niet te vermijden, maar geeft de zorg wel de mogelijkheden om binnen de nieuwe randvoorwaarden oplossingen te zoeken voor problemen. Oud Rabo-topman Herman Wijffels schreef ooit dat de politiek geen echte oplossingen levert. Niet omdat ze dat niet wil maar omdat enkel mensen in het land dit kunnen. Hij noemde dit maatschappelijk ondernemerschap. Vanuit deze gedachte denk ik dat ondernemers in de eerste lijn de ruimte moeten krijgen.Veel problemen vragen om het leggen van verbindingen op lokaal niveau. Tussen preventie en curatie, tussen de huisarts en de wijkverpleegkundige en tussen cure en care. Ga in gesprek met zo'n ondernemer en u zult vele concrete voorbeelden horen waar ze morgen mee aan de slag zouden willen.
Belangrijke thema's zijn mensen uit de zorg houden, mensen de mogelijkheid geven om thuis te mogen sterven, minder verwijzen, sneller terugverwijzen en het beter gebruiken van geneesmiddelen.
Als we willen dat eerstelijns zorgondernemers hier werk van maken dan zijn partnerships met zorgverzekeraars en gemeenten noodzakelijk. Samen de problemen benoemen en zorgen dat er lokaal oplossingen worden gevonden. Veel bekostigingsregels staan dit in de weg en op landelijk niveau zijn de belangen te groot om deze nu te wijzigen.
Maar laten we in 10-15 regio's eens gaan experimenteren met populatiebekostiging. Natuurlijk zijn er veel voetangels en klemmen, maar ook een wenkend perspectief. Zorgverleners krijgen een positieve incentive om mensen uit de zorg te houden en te werken aan zelfmanagement.
Zorgverzekeraars en zorgaanbieders hebben ineens dezelfde belangen. Dat is schrikken.
I have a dream.
Deze column is eerder verschenen op De Eerstelijns.
